Eşim evlendiğimizden beri benimle birlikte olmak istemiyor. Aynı evde iki yabancı ev arkadaşı gibi yaşıyoruz. Anne olmayı çok istiyorum ama o benim bu isteğimle alay ediyor.

Eşim ile beş yıl önce tanışarak 6 ay içerisinde evlendik. Geç yaşta evlendim.45 yaşındayım. Eşimin ikinci evliliğiydi ve ilk evliliğinden 19 yaşında bir oğlu var. Kendisi ile evlenmeden önce ilk görüştüğümüz günden itibaren daha önce anneliği hiç tatmadığımı bu sebeple anne olmayı çok istediğimi açıkça söyledim. Bu konuda bana hep haklı olduğumu söyledi. Ancak evlendikten sonra balayından sonra benimle hiç birlikte olmak istemedi. Aynı evde iki yabancı ev arkadaşı gibi yaşıyoruz. Anne olmayı çok istiyorum ama o benim bu isteğimle alay ediyor. İlk zamanlar kendimde bir eksiklik olduğunu düşünerek bunalıma dahi girdim. Ancak daha sonra ilk evliliğinde 15 yıldan fazla bir süre eski eşi ile hiç birlikte olmadığını ve evliliğinin bu sebeple bittiğini öğrendim. Eşimin bu açığını kapatmak ve annelik duygumu tamamlamak maksadıyla evliliğimin ikinci yılında bankadan kredi çekerek bebek tedavisi oldum. Aylarca gördüğüm tedaviyi ve çektiğim eziyeti görerek hiç bir yorum yapmadı, son aşamasında doktorun karşısında bana bu tedaviyi kendi kafama göre olduğumu kendisinin bebek sahibi olmak gibi bir niyetinin olmadığını zaten bir çocuğunun olduğunu başka da çocuk istemediğini söyledi. Doktor da ben de şok olduk. Çünkü defalarca doktorun karşısına beraber gitmiştik. Ona nasıl davranacağımı nasıl iletişim kuracağımı bilemez hale geldim. Geçtiğimiz yıl Yardım almak maksadıyla psikoloğa gittim. Psikolog bana 2 aylık görüşmemizin sonunda "eşimin eşcinsel veya biseksüel olma ihtimalinin çok yüksek olduğunu bu tip insanların konumları gereği ve yalnız kalma korkusu taşıdıkları için toplumda bir yer edinmek için evlendiklerini hatta çocuk sahibi olduklarını bu şekilde erkekliklerini çevreye ispat ettiklerini, ama eşlik görevlerinin bu çocukla beraber sona erdiğini, sadece yalnızlık korkusunu yenmek maksadıyla evli kaldığını" söyledi. Bunları duymak beni hem mahvetti hem de eşime karşı hiç güvenim ve saygım kalmadı. Benimle sadece toplum önündeki saygınlığını sürdürmek maksadıyla evlenmiş olduğunu bilmek ona karşı her geçen gün hınç duymama ve kinlenmeme neden oluyor. Beni annelikten mahrum ettiğini bilmek kendisinden nefret etmeme sebep oluyor. Annelik hakkımı elimden aldığını düşünüyorum ve eşimden nefret ediyorum. Kendisi ile psikoloğun bana söylediklerini paylaşmadım ama birlikte olamamamız ile ilgili bir doktora gitmesini ve tedavi olmasını telkin ettiğimde çok sert tepkiler aldım. Son bir yıl içerisinde onun da bana karşı tarzı değişti. Bana sürekli küfürler ve hakaretler etmeye başladı. Her tartışmanın sonunda ağıza alınmadık küfürler ile hakaret ederek evden kovuyor. Bir de her kavgada bana sürekli "Yapmıyorum. Sana kocalık yapmak zorundamıyım." demesine tahammül edemiyorum. Artık dayanacak gücüm kalmadı. Boşanmayı düşünüyorum.
denizyıldızı | Sal, 31/03/2015 - 22:09
Boşanma
5,736
Değerli kardeşimiz;

Evlilik eşler için büyük bir sorumluluktur. Bu sorumluluğu daha fazla arttran en önemli unsur da çocuk sahibi olmaktır. Çocuk istemek elbette bir eş olarak sizin hakkınızdır ancak bu hakka tamamen sahip olmak için aynı isteği eşinizin de göstermesi gerekir. Siz öncelikle eşinizin bunu istemesini sağlamaya yönelik çaba göstermelisiniz.

Tıbbi tedavi çocuk sahibi olmak adına zorludur ve önemli bir çabadır ancak çift olarak psikolojik açıdan buna hazır olmamanız, hatta çocuğu istememeniz çabalarınızı boşa çıkaracaktır. Tıbbi tedaviden önce çift olarak psikolojik açıdan hazır olmayı sağlamanız önemlidir. 

Çocuğu çift olarak istemelisiniz dememin bir diğer sebebi de şudur ki; doğacak çocuk anne sevgisine muhtaç olduğu gibi, baba sevgisine, baba ilgisine ve şefkatine de ihtiyaç duymaktadır. Çocuk sahibi olmak istemeyen bir babadan, mecburiyetten çocuğa bakacak olan bir babadan dünyaya gelen bir çocuğun ilerleyen süreçte yaşayacağı travmaları nasıl atlatacağınızı da düşünmelisiniz. Çocuğunuzun yaşayacağı sorunları düşünmeden de çocuk sahibi olmak çocuğa yaplına haksızlık olacaktır. Bu bağlamda sizin öncelikle yapmanız gereken şey eşinize ikinci baharı yaştmak ve yeniden çocuk sahibi olma isteğini kazandırmak olacaktır. Bu konuda eşinize yapacağınız veya şimdiye kadar yaptığınız baskı eşinizi bu düşünceden daha fazla soğutmuş olması muhtemeldir.

Sorununuz ile ilgili bir diğer husus da şudur ki, bir psikoloğun eşinizle görüşmeden, sizin anlattıklarınızla eşiniz hakkında bir yargıya varması ahlaki bir durum değil. Bu durumun ahlaki olmadığı gibi doğruluğu da tartışılır. Eşinizin sizinle birlikte olmaktan kaçınması bir problem olabilir ancak bu problemin temeline inmeden, eşinizle görüşmeden, sorunlarını kendisine söylemeden onun arkasından size söylemesi doğru değildir. Bu olayın evliliğinize daha fazla zarar vermesi de yapılan yanlışı ispatlar niteliktedir. Terapistiniz ile yaşadığınız süreci bilmediğimden daha fazla bir şey söyleyemem ancak size çift olarak danışabileceğiniz "Cinsel sağlık, Evlilik ve aile danışmanlığı" terapisine gitmenizi tavsiye edebilirim. 

Sonuç olarak eşinizle yaşadıklarınızı geniş bir çerçeveden, empati kurarak, sorunları farklı pencerelerden değerlendirerek çözüme gitmeye çaba göstermenizi tavsiye ederim. Çocuk sorumluluğunu almak istemeyen eşinize bu durumu hoşlanacağı tarzda anlatmanız, onun istemesi için üzerine çok fazla baskı kurmadan sorumluluğu büyük oranda üstleneceğiniz güvenini de vererek bu isteği sağlamanız ve bir uzmandan ÇİFT olarak destek almanız sizin için daha faydalı olacaktır.


Selam ve dua ile...
Sorularla Aile

Yazar :
Sorularlaaile.com
Kategori :
Boşanma
Okunma Sayısı
5,736

Yorum ve Benzer İçerikler

Dikkat: Lütfen sorularınızı Buraya Tıklayarak sorunuz. Yorum alanındaki sorular dikkate alınmamaktadır

Yorum bulunamadı! Bu içeriğe henüz hiç yorum yapılmamıştır. İlk yorumu siz yapabilirsiniz!